عظمت نام حضرت محمد(ص)

عظمت نام محمد (ص)

جلوه نام محمد(ص) برای امام صادق(ع) به گونه ای بود که هر گاه نام مبارک حضرت محمد(ص) به میان می آمد، عظمت و کمال رسول خدا(ص) چنان در وی تاثیر می گذاشت، که رنگ چهره اش گاهی سبز وگاهی زرد می شد، به طوری که آن حضرت در آن حال، برای دوستان نیزنا آشنا می نمود. (9)

امام صادق(ع) گاهی بعد از شنیدن نام پیامبر(ص) می فرمود: جانم به فدایش. اباهارون می گوید: روزی به حضور امام صادق(ع) شرفیاب شدم. آن حضرت فرمود: اباهارون! چند روزی است که تو را ندیده ام.

عرض کردم: خداوند متعال به من پسری عطا فرمود. آن حضرت فرمود:

خدا او را برای تو مبارک گرداند چه نامی برای او انتخاب کرده ای؟ گفتم: او را محمد نامیده ام.

امام صادق(ع) تا نام محمد را شنید (به احترام آن حضرت) صورت مبارکش را به طرف زمین خم کرد، نزدیک بود گونه های مبارکش به زمین بخورد.

آن حضرت زیرلب گفت: محمد، محمد، محمد. سپس فرمود: جان خودم،فرزندانم، پدرم و جمیع اهل زمین فدای رسول خدا(ص)باد! او رادشنام مده! کتک نزن! بدی به او نرسان! بدان! در روی زمین خانه ای نیست که در آن نام محمد وجود داشته باشد، مگر این که آن خانه در تمام ایام مبارک خواهد بود.

شکوفاتر شدن قرآن درهر عصر وزمان

تشبیه قرآن در بعضی از احادیث به خورشید وماه بدین جهت است که قرآن چون چشمه ای جوشان وجویباری پرآب است که هر روز آب تازه ازآن می جوشد ومعارف نا پیدایش آشکار می گردد.

پس  همه ی موجودات جهان هستی هر لحظه از خداوند چیزی می طلبند واو با فیض همیشگی خود، نیاز آن ها را برطرف می سازد.

امام رضا(ع)  از پدرشان موسی بن جعفر(ع) نقل می فرمایند: مردی از امام جعفر صادق(ع) پرسید:چگونه است که هرچه قرآن بیشتر مورد بررسی قرار می گیرد،بر تازگی آن افزوده می شود؟

حضرت پاسخ دادند: زیرا خداوند قرآن را برای زمان خاصی ومردم بخصوصی نازل نفرموده است.

بنابراین قرآن در هر زمان،جدید است،وتا روز قیامت برای هر قوم وگروهی از مردم،تازه است.

برپایه این حدیث،قرآن در هر زمان تازه است،نه این که فقط مثل سنگ راکد باشد،بلکه مانند چشمه ی جوشان همواره روان است،پس هر روز در منزلت جدیدی است وشانی ازآن با شان دیگرش تزاحم ندارد،زیرا مظهر تام گوینده ی خود است ، که او نیز چنین است. پس از این جهت مثال ونشانه ی کامل بر خداوند متعال است.

کتاب قرآن حکیم ازمنظر امام رضا(ع)، آیت الله جوادی آملی،ص29

تبریک سال تحصیلی 13400-1399

آغاز سال تحصیلی جدید را برشما همکاران محترم تبریک عرض می نماییم.

به امید آن که سال تحصیلی سرشار از موفقیت وکامیابی را پیش رو داشته باشید.

دبیرخانه قرآنی استان قم برای شما عزیزان سالی با برکت علمی ومعنوی در زیر سایه قرآن،آرزومند است،

به امید آن که امسال هم مانند سال های گذشته با حضور فعالانه خود در برنامه های دبیرخانه قرآنی ما را همراهی بفرمایید.

ازشما عزیزان دعوت می نماییم که با پیشنهادات ارزنده خود، درباره برنامه های دبیرخانه قرآنی،ما را یاری نمایید.

صمیمانه از همکاری شما  بزرگواران کمال تشکر را داریم.

کانال توسعه فرهنگ قرآنی

از شما علاقه مندان به مباحث قرآنی  دعوت می شود درکانال تلگرام توسعه فرهنگ قرآنی به ما بپیوندید

 

________________ ____________ ____________ ___________ __________ _________

 

https://t.me/joinchat/AAAAAEhLPHlTky7_RKll7A

توقیع امام زمان (ع) به چه معناست؟

توقیع به نامه‌ها و نوشته‌های امامان به ویژه امام مهدی(عج) ، گفته می‌شود. در روایات بسیاری، تصریح شده که توقیعات امام زمان(عج) به خط خودِ امام بوده است. از دلایل این انتساب را وجود مهر امام (عج) در نوشته و یا تأکید امام (عج) بر نگارش نامه به دست خود شمرده‌اند.

توقیعاتی که در عصر غیبت صغرا صادر شده‌اند، غالباً متضمن عنصر خرق عادت و کرامت‌اند. از این رو، توقیعات را یکی از دلایل امامت امام زمان (عج) دانسته‌اند.

توقیع در لغت یعنی نشان گذاشتن ، امضا کردن نامه ، نوشتن عبارتی در ذیل نامه وکتاب

(فرهنگ معین ،ج1،ص1169)

درکتاب کمال الدین صدوق وغیبت شیخ طوسی واحتجاج طبرسی وبحارالانوار مجلسی، حدود هشتاد توقیع از ناحیه امام زمان (ع) نقل شده است که محتوای آن ها برخی خطاب به سفرا ونواب خاصی است وبرخی خطاب به علما وفقهاست، بعضی در پاسخ به سئوالات است وبرخی در تکذیب ولعن کسانی است که به دروغ ادعای نیابت از طرف آن حضرت را داشته اند.

توقیع ابتدایی یعنی بدون این که از حضرت سئوالی بکنند ونامه ای خدمت حضرت بفرستند حضرت خودش مبادرت به ارسال آن توقیع نماید. مانند توقیعی که از ناحیه امام زمان(ع) خطاب به محمدبن جعفر اسدی توسط محمدبن عثمان عمری صادر شد ودر آن حضرت کسانی را که اموال امام زمان (ع) را برای خود حلال دانسته وبه ناحق آن را می خورند ملعون می شمارد. 

(الفبای مهدویت،مجتبی تونه ای ،ص233)